Iran is geen Syrië. Iran is geen Libië. En het behandelen als een van beide is een categoriefout. Die landen zijn in elkaar gestort omdat de staat het regime was. Verwijder de heerser, en het land loste met hem op. Iran is het tegenovergestelde. Iran is eerst een natie. De nationale identiteit hangt niet af van de Islamitische Republiek. Sterker nog, de Islamitische Republiek hangt af van het onderdrukken van die identiteit. Dat is het kernverschil. Iran heeft een diep, gedeeld gevoel van wie het is. Een gemeenschappelijke taal, zo oud als de tijd zelf. Een continue geschiedenis die duizenden jaren beslaat. Een oude beschaving zelfbewustzijn dat lang vóór enige ideologieën bestaat. De mensen van Iran vragen zich niet af wat de toekomst van Iran zou moeten zijn. Ze weten wat het is. Dit is belangrijk wanneer regimes vallen. Syrië brak langs sektarische lijnen omdat sekte het organiserende principe was. Libië fragmenteerde langs tribale lijnen omdat de staat nooit boven de tribale heerschappij is uitgegroeid. Iran, daarentegen, is verenigd tegen sektarisme dat van bovenaf wordt opgelegd. De Islamitische Republiek regeert ondanks de natie, niet erdoor. Dat is waarom protesten in Iran met zo'n consistentie terugkeren. Dezelfde leuzen. Dezelfde eisen. Dezelfde nationale symbolen. Dezelfde afwijzing van clericale heerschappij. Er is niets chaotisch aan dit. Sterker nog, dit is samenhang en eenheid. De Iraanse burgermaatschappij is nooit verdwenen. Het ging ondergronds. In families. In cultuur. In humor. In kunst. In herinnering. Zelfs nu kan het regime niet normaal regeren. Het kan alleen maar politieagent spelen. Het kan niet overtuigen. Het kan alleen maar straffen. Dat is geen kracht. Dat is verval. De angst is niet dat Iran zal instorten als het regime valt. De angst - vooral onder apologeten - is dat Iran zal herstellen. Herstel zijn nationale waardigheid. Herstel zijn middenklasse. Herstel zijn plaats in de wereld. Herstel een politieke orde geworteld in het volk, niet in de theologie. Regimes zoals dat van Assad overleven omdat ze het enige zijn dat fragmenten bij elkaar houdt. De Islamitische Republiek overleeft omdat het iets geheel gewelddadig onderdrukt. Dat is niet duurzaam. Iran hoeft niet opnieuw opgebouwd te worden. Het moet worden ontgrendeld. Het regime is een deksel. De druk bouwt zich eronder op. En wanneer het eindelijk breekt, zal Iran geen ander geval van een falende staat worden. Het zal worden wat het altijd was vóór de onderbreking. Een natie die zichzelf terugvordert. Iran was vrij. Iran herinnert zich dat. En naties met geheugen blijven niet voor altijd gevangen. Iran zal weer vrij zijn.

De bewering dat Amerika het organische product is van een enkele "Anglo-Amerikaanse christelijke cultuur" mist het belangrijkste feit over de oprichting: de Revolutie was een daad van afwijzing van het "Anglo"-deel. De Onafhankelijkheidsverklaring is geen viering van Engelse afstamming of erfelijke autoriteit. Het is letterlijk een aanklacht tegen die zaken. Het verwerpt monarchie, erfelijk bestuur, parlementaire suprematie en het idee dat rechten voortkomen uit traditie, bloed of kroon. Dat waren Anglo-waarden—en de Oprichters braken daar opzettelijk mee. Ja, Amerika erfde het Anglo-common law. Maar het common law werd het meest geavanceerde rechtssysteem ter wereld omdat het radicaal werd herwerkt in Amerika—door middel van geschreven grondwetten, rechterlijke toetsing, federalisme, opgesomde bevoegdheden en afdwingbare individuele rechten. Dat bestond niet in Engeland. En dit juridische experimenteren vond niet plaats in een gesloten etnoculturele cirkel. Het werd uitgevoerd door generaties van advocaten, rechters en denkers—veel van hen immigranten of de kinderen van immigranten—die vochten voor de constitutionele principes. Wat Amerika uitzonderlijk maakt is niet welke etnische groep de Oprichters waren, maar wat ze hebben gebouwd: een systeem dat in staat is vreemden tot een enkel volk te binden door middel van wetgeving in plaats van afstamming. Verminder Amerika tot afkomst, en je reduceert de Grondwet tot folklore. De Oprichters geloofden dat hun ideeën universeel waren—anders zouden ze niet alles op het spel hebben gezet om ze zo te verklaren. En hier is een foto van een van de grootste Amerikanen, Marquis de Lafayette, die beroemd niet in Amerika is geboren.

Je grootvader ging naar het "No Kings" protest in Teheran, Iran en nu word je geregeerd door de Ayatollah.