Ik heb Robert Jenrick uit het Schaduwkabinet gezet, de fractie verwijderd en zijn partijlidmaatschap met onmiddellijke ingang geschorst. Ik kreeg duidelijke, onbetwistbare bewijzen dat hij in het geheim aan het plannen was om over te lopen op een manier die zo schadelijk mogelijk was voor zijn collega's in het Schaduwkabinet en de bredere Conservatieve Partij. Het Britse publiek is moe van politieke psychodrama en ik ook. Ze hebben er te veel van gezien in de laatste regering, ze zien er te veel van in DEZE regering. Ik zal die fouten niet herhalen.

Ik mag het niet in het Parlement zeggen, maar ik kan het hier wel zeggen: vandaag heeft de Premier gelogen en gelogen en weer gelogen. En hij deed dit om een man te belasteren die onze veteranen in de rechtszaal verdedigt tegen de Labour-regering. Labour heeft iedereen aangevallen, van boeren tot bedrijven tot veteranen, dus nu vallen ze David Wolfson aan, een briljante KC, om de aandacht af te leiden van hun verschrikkelijke beslissingen. Ik ben trots om David in mijn team te hebben. Hij verdient het niet om zijn naam te worden belasterd door goedkope politici die proberen af te leiden van hun eigen mislukkingen. Wat er ook maar overbleef van de integriteit van de Premier, heeft hij vandaag opgegeven met die schandelijke vertoning.

Het verlaten van de EU maar toetreden tot een douane-unie is als het weggooien van de hamburger en het eten van de servet, zei de Conservatieve peer Lord Hannan. Hij heeft gelijk. De afgelopen weken hebben we een bizarre druk gezien van sommige Labour- en Lib Dem-politici – ook in grote kranteninterviews – om opnieuw toe te treden tot de douane-unie van de EU. De meeste van deze parlementsleden waren niet aanwezig tijdens de politieke chaos van 2017–2019 die volgde op het Brexit-referendum, waarin velen in Westminster vochten om de stem te herroepen. En die Labour-parlementsleden die er wel waren, en die nu opnieuw willen toetreden tot de douane-unie, hebben duidelijk niets geleerd. De enige mensen die voor zo'n beleid pleiten – en hier reken ik ook de vakbondsleiders bij die het ook hebben voorgesteld – begrijpen niet wat een douane-unie eigenlijk is. Als voormalig Handelssecretaris weet ik dat handel gaat over moeilijke keuzes. Je verdedigt Britse belangen. Je zegt nee tegen deals die gemakkelijk te ondertekenen zijn maar slecht voor het land. Toch heeft Labour, ondanks alle dramatische veranderingen in het wereldwijde handelssysteem dit jaar, nog steeds niet één simpele les begrepen. Handelsbeleid is macht: als je de controle verliest, verlies je de mogelijkheid om jezelf te besturen. Dit is waarom het vernieuwde geklets over het terugtrekken van Groot-Brittannië in de douane-unie van de EU ons allemaal zou moeten verontrusten. Het is geen teken van pragmatisme – het is een symptoom van de zwakte van Labour. Het is nu pijnlijk duidelijk voor iedereen dat Keir Starmer de regering is binnengekomen zonder een plan. De lijst van vernederende ommezichten is zo lang dat ik hoor dat Labour-parlementsleden nu twee keer nadenken voordat ze een beleidsaankondiging steunen, voor het geval de premier het een week later afschaft. Van winterbrandstofbetalingen tot het bevriezen van inkomensbelastingdrempels en de Family Farm Tax, Labour heeft niet alleen hun beloften voor de verkiezingen gebroken, ze hebben onnoemelijke schade toegebracht aan de Britse economie terwijl ze dat deden. En nu de regering zwak is en geen plan of nieuwe ideeën heeft, heeft ze oude Brexit-wonden heropend in de ijdele hoop dat dit het populairder zal maken. Dat zal niet gebeuren. Teruggaan naar de douane-unie zou ons allemaal armer maken en de Britse bedrijven en de Britse landbouw schaden. Vier belangrijke voordelen van Brexit zouden verloren gaan: we zouden niet langer onze eigen tarieven kunnen vaststellen, onze eigen handelsdeals kunnen onderhandelen, de deals die we als een onafhankelijk land hebben ondertekend kunnen handhaven, of deals kunnen afwijzen die door anderen zijn gesloten, zelfs als ze onze belangen schaden. Erger nog, het blok zou nog meer concessies van ons eisen om opnieuw toe te treden – en deze ongelukkige Labour-regering zou ongetwijfeld capituleren. Keir Starmer's eerdere pogingen om met de EU te 'onderhandelen' zijn één vernedering na de andere geweest. De premier heeft onze visrechten opgegeven om toegang te krijgen tot een EU 'defensiefonds' waar we nog steeds geen toegang toe hebben, en heeft toen bijna £600 miljoen betaald om opnieuw toe te treden tot een Erasmus-schema waarvan we hadden besloten dat het te duur was bij £100 miljoen en dat voornamelijk werd gebruikt door EU-studenten die hier studeren, niet door jonge Britten die naar het buitenland gaan. Starmer's handelsakkoord met president Trump, hoewel aanzienlijk slechter dan de deal die de @Conservatives klaar hadden liggen met Amerika, is desondanks duidelijk beter dan wat de EU heeft weten overeen te komen met de belangrijkste economie ter wereld. Waarom zouden we de handelsdeals die we hebben onderhandeld, allemaal gestructureerd om te werken voor Britse bedrijven, opgeven om toe te treden tot een douane-unie die is ontworpen om bedrijven in EU-landen te bevoordelen, met totaal verschillende prioriteiten? Groot-Brittannië zit in een recessie. Praat over een douane-unie is een afleiding. Ik ben hier niet om excuses te maken voor eerdere Conservatieve regeringen: we hebben dingen verkeerd gedaan, anders zouden we nog steeds aan de macht zijn. Echter, we hebben Labour de snelst groeiende economie in de G7, recordniveaus van werkgelegenheid en inflatie op doel van 2 procent achtergelaten.