Zwalniam Roberta Jenricka z Rady Cieni, usuwam go z partii i zawieszam jego członkostwo w partii ze skutkiem natychmiastowym. Zostałem przedstawiony z jasnymi, niepodważalnymi dowodami, że w tajemnicy planował przejście do innej partii w sposób zaprojektowany tak, aby wyrządzić jak największe szkody jego kolegom z Rady Cieni i szerszej Partii Konserwatywnej. Brytyjska opinia publiczna ma dość politycznego psychodramatu, ja również. Widzieli go zbyt wiele w ostatnim rządzie, widzą go zbyt wiele w TYM rządzie. Nie powtórzę tych błędów.

Nie mogę tego powiedzieć w Parlamencie, ale mogę tutaj: dzisiaj premier kłamał, kłamał i znowu kłamał. I zrobił to, aby oczernić człowieka broniącego naszych weteranów w sądzie przeciwko rządowi Partii Pracy. Partia Pracy zaatakowała wszystkich, od rolników, przez przedsiębiorstwa, po weteranów, więc teraz atakują Davida Wolfsona, wspaniałego KC, aby odwrócić uwagę od swoich strasznych decyzji. Jestem dumny, że David jest w moim zespole. Nie zasługuje na to, aby jego imię było oczerniane przez niskiej rangi polityków próbujących odwrócić uwagę od swoich własnych porażek. Jakąkolwiek integralność premier miał, oddał ją dzisiaj podczas tego haniebnego wystąpienia.

Odejście z UE, ale dołączenie do unii celnej jest jak wyrzucenie burgera i zjedzenie serwetki, powiedział konserwatywny lord Hannan. Ma rację. Ostatnie tygodnie przyniosły dziwaczny nacisk ze strony niektórych polityków z Labour i Lib Dem – w tym w wywiadach w głównych gazetach – na ponowne dołączenie do unii celnej UE. Większość tych posłów nie była obecna podczas politycznego chaosu w latach 2017–2019, który nastąpił po referendum w sprawie Brexitu, podczas którego wielu w Westminsterze walczyło o unieważnienie głosowania. A ci posłowie z Labour, którzy tam byli i teraz chcą ponownie dołączyć do unii celnej, wyraźnie niczego się nie nauczyli. Jedynymi osobami, które opowiadają się za taką polityką – a tutaj wliczam również liderów związków zawodowych, którzy również to zaproponowali – nie rozumieją, czym tak naprawdę jest unia celna. Jako były sekretarz handlu wiem, że handel to trudne wybory. Bronisz brytyjskich interesów. Mówisz nie umowom, które łatwo podpisać, ale są złe dla kraju. A jednak Labour, pomimo wszystkich dramatycznych zmian w globalnym systemie handlowym w tym roku, wciąż nie zrozumiało jednej prostej lekcji. Polityka handlowa to władza: jeśli stracisz nad nią kontrolę, tracisz zdolność do samodzielnego rządzenia. Dlatego wznowione rozmowy o wciągnięciu Wielkiej Brytanii z powrotem do unii celnej UE powinny nas wszystkich niepokoić. To nie jest oznaka pragmatyzmu – to symptom słabości Labour. Teraz jest to bolesnie oczywiste dla wszystkich, że Keir Starmer wszedł do rządu bez planu. Lista upokarzających zwrotów akcji jest tak długa, że słyszę, iż posłowie Labour teraz dwa razy zastanawiają się, zanim poprą ogłoszenie polityki, w obawie, że premier ją odwoła tydzień później. Od zimowych płatności na paliwo po zamrożenie progów podatku dochodowego i Podatek od Rodzinnych Gospodarstw Rolnych, Labour nie tylko złamało swoje obietnice przedwyborcze, ale także wyrządziło niewyobrażalne szkody brytyjskiej gospodarce, robiąc to. A teraz rząd jest słaby i nie ma planu ani nowych pomysłów, ponownie otworzył stare rany Brexitu w próżnej nadziei, że uczyni go to bardziej popularnym. Nie uczyni. Powrót do unii celnej uczyni nas wszystkich biedniejszymi i zaszkodzi brytyjskiemu biznesowi i brytyjskiemu rolnictwu. Cztery główne korzyści z Brexitu zostałyby utracone: nie moglibyśmy już ustalać własnych ceł, negocjować własnych umów handlowych, utrzymywać umów, które podpisaliśmy jako niezależny naród, ani odrzucać umów zawartych przez innych, nawet gdyby szkodziły naszym interesom. Co gorsza, blok zażądałby jeszcze większych ustępstw z naszej strony, aby ponownie dołączyć – a ten beznadziejny rząd Labour z pewnością by się poddał. Poprzednie próby Starmera „negocjowania” z UE były jednym upokorzeniem za drugim. Premier zrezygnował z naszych praw do rybołówstwa, aby wejść do „funduszu obrony” UE, do którego wciąż nie mamy dostępu, a następnie zapłacił prawie 600 milionów funtów, aby ponownie dołączyć do programu Erasmus, który uznaliśmy za zbyt drogi przy 100 milionach funtów i który był głównie wykorzystywany przez studentów UE studiujących tutaj, a nie młodych Brytyjczyków wyjeżdżających za granicę. Umowa handlowa Starmera z prezydentem Trumpem, choć znacznie gorsza od umowy, którą @Conservatives mieli gotową do podpisania z Ameryką, jest jednak wyraźnie lepsza niż cokolwiek, co UE zdołała uzgodnić z najważniejszą gospodarką świata. Dlaczego mielibyśmy rezygnować z umów handlowych, które wynegocjowaliśmy, wszystkie zaprojektowane tak, aby działały na rzecz brytyjskich firm, aby dołączyć do unii celnej zaprojektowanej w celu korzystania z firm w krajach UE, z zupełnie innymi priorytetami? Wielka Brytania jest w kryzysie. Mówienie o unii celnej to rozproszenie uwagi. Nie zamierzam usprawiedliwiać poprzednich rządów konserwatywnych: popełniliśmy błędy, inaczej wciąż bylibyśmy u władzy. Jednak zostawiliśmy Labour najszybciej rozwijającą się gospodarkę w G7, rekordowe poziomy zatrudnienia i inflację na poziomie 2 procent.