Aan de dame op de luchthaven die haar kind van mijn hond wegtrok... Je zag een 75lb gespierde Pitbull met een geschonden oor en nam aan dat hij een monster was. Je fluisterde: "Waarom is dat beest hier toegestaan?" Je zag de Purple Heart-medaille op zijn vest niet. Je wist niet dat deze "beest" drie jaar geleden in de zandbak (Midden-Oosten) schrapnel in zijn gezicht kreeg terwijl hij mijn squad beschermde tegen een IED-explosie. Zijn naam is Sergeant Brutus. Hij verloor zijn gehoor in één oor terwijl hij vier mensenlevens redde die dag. Hij kijkt niet naar je kind omdat hij hem pijn wil doen; hij scant de kamer omdat hij in zijn hoofd nog steeds op plicht is, om ervoor te zorgen dat iedereen veilig is. Hij is geen moordenaar, mevrouw. Hij is een gepensioneerde held die gewoon naar huis wil gaan en voor het eerst in zijn leven in een echt bed wil slapen. Vraag de volgende keer gewoon. Hij houdt van buikwrijven. 🇺🇸🐾

“Ik rijd Uber tijdens de nachtdienst. Je ontmoet alle soorten mensen. Dronken, geliefden, vermoeide verpleegsters. Om 2 uur 's nachts haalde ik een man op bij een ziekenhuis. Hij stapte achterin, er uitzag als een schim. Hij zei geen woord. We reden tien minuten in stilte. Toen hoorde ik een snik. Ik keek in de achteruitkijkspiegel. Hij staarde uit het raam, met tranen die over zijn gezicht stroomden. "Moeilijke nacht?" vroeg ik zachtjes. "Mijn vrouw," kwam hij met moeite uit. "Ze is net... de kanker. Ze is weg." Mijn hart stond stil. Ik zette de meter uit. "Ik breng je nog niet naar huis," zei ik. Hij keek op, verward. "Wat?" "Je kunt nu niet naar een leeg huis gaan. Nog niet." Ik reed een 24-uurs diner binnen. "Kom op. Koffie en taart. Van mij." Hij aarzelde, knikte toen. We zaten drie uur in die booth. Hij vertelde me over haar lach. Hoe ze elkaar ontmoetten. Hoe ze een hekel had aan erwten. Ik luisterde gewoon. Toen ik hem uiteindelijk om 6 uur 's ochtends afzette, kwam de zon op. Hij schudde mijn hand. "Dank je," zei hij. "Voor het feit dat je me niet alleen in het donker liet zijn." Ik verdiende die nacht geen cent. Maar het was de belangrijkste rit van mijn leven.” ~Shihaan Hussain

"Je zoon zou de rest van zijn leven in een supermarkt kunnen werken met het inpakken van boodschappen." Iemand zei dit tegen me net nadat mijn zoon Jack de diagnose autisme kreeg. In de loop der jaren zijn die woorden bij me gebleven. Ik dacht aan hen toen hij niet kon zitten voor de kring in de kleuterschool. Toen hij niet veilig met de bus naar huis kon gaan van school. Toen hij naar de middelbare school ging, en daarna naar de hoge school. Snel vooruit. Jack is nu eenentwintig. Hij werkt in een supermarkt. Hij snijdt fruit in de groenteafdeling. Hij werkt van 8:00 - 14:00 drie dagen per week. Hij zet zijn wekker. Hij trekt zijn uniform aan. Hij loopt naar het busstation. Hij komt op tijd aan. In dit leven naast autisme heb ik geleerd dat het niet altijd om de bestemming gaat, maar om hoe je er in de eerste plaats bent gekomen. Ik heb geleerd dat een leven dat anders geleefd wordt, geen leven is dat minder geleefd wordt. Elk werk, ongeacht wat voor soort, is eervol. Wat een prachtig iets. Sluit je alsjeblieft bij me aan om mijn zoon Jack te feliciteren met de eerste vier maanden op zijn werk. We zijn ontzettend trots op hem. Credit: Carrie Cariello