Do pani na lotnisku, która odciągnęła swoje dziecko od mojego psa... Widziałaś 75-funtowego muskularnego Pitbulla z blizną na uchu i założyłaś, że to potwór. Szepnęłaś: "Dlaczego to bestia ma prawo tu być?" Nie widziałaś medalu Purple Heart na jego kamizelce. Nie wiedziałaś, że trzy lata temu w piaskownicy (Bliski Wschód) ten "potwór" przyjął odłamki w twarz, chroniąc mój zespół przed wybuchem IED. Nazywa się sierżant Brutus. Stracił słuch w jednym uchu, ratując cztery ludzkie życia tamtego dnia. Nie patrzy na twoje dziecko, bo chce mu zaszkodzić; przeszukuje pokój, bo wciąż jest na służbie w swoim umyśle, upewniając się, że wszyscy są bezpieczni. Nie jest mordercą, proszę pani. Jest emerytowanym bohaterem, który po prostu chce wrócić do domu i po raz pierwszy w swoim życiu spać w prawdziwym łóżku. Następnym razem po prostu zapytaj. Uwielbia głaskanie brzuszka. 🇺🇸🐾

„Jeżdżę dla Ubera na nocnej zmianie. Spotykasz wszelkiego rodzaju ludzi. Pijaków, zakochanych, zmęczone pielęgniarki. O 2 w nocy odebrałem faceta z szpitala. Wsiadł na tylnym siedzeniu, wyglądając na oszołomionego. Nie powiedział ani słowa. Jechaliśmy w milczeniu przez dziesięć minut. Potem usłyszałem szlochanie. Zerknąłem w lusterko wsteczne. Patrzył przez okno, a łzy spływały mu po twarzy. „Trudna noc?” zapytałem cicho. „Moja żona,” wydusił. „Ona po prostu... rak. Odeszła.” Moje serce stanęło. Wyłączyłem licznik. „Nie zabiorę cię jeszcze do domu,” powiedziałem. Spojrzał na mnie, zdezorientowany. „Co?” „Nie możesz teraz iść do pustego domu. Jeszcze nie.” Zjechałem do całodobowej jadłodajni. „Chodź. Kawa i ciasto. Na mój koszt.” Zawahał się, a potem skinął głową. Siedzieliśmy w tej budce przez trzy godziny. Opowiadał mi o jej śmiechu. Jak się poznali. Jak nienawidziła groszku. Po prostu słuchałem. Kiedy w końcu wysadziłem go o 6 rano, słońce zaczynało wschodzić. Uścisnął mi rękę. „Dziękuję,” powiedział. „Za to, że nie kazałeś mi być samemu w ciemności.” Tego wieczoru nie zarobiłem ani grosza. Ale to była najważniejsza jazda w moim życiu.” ~Shihaan Hussain

"Twój syn może pracować w sklepie spożywczym, pakując zakupy przez resztę swojego życia." Ktoś powiedział mi to zaraz po tym, jak mój syn Jack został zdiagnozowany z autyzmem. Na przestrzeni lat te słowa utkwiły mi w pamięci. Myślałem o nich, gdy nie mógł usiedzieć na zajęciach w przedszkolu. Gdy nie mógł bezpiecznie wrócić autobusem do domu ze szkoły. Gdy zaczął szkołę średnią, a potem liceum. Przechodząc do przodu. Jack ma teraz dwadzieścia jeden lat. Pracuje w sklepie spożywczym. Kroji owoce w dziale owoców i warzyw. Pracuje od 8:00 do 14:00 przez trzy dni w tygodniu. Ustawia budzik. Zakłada mundurek. Idzie na przystanek autobusowy. Przybywa na czas. W tym życiu obok autyzmu nauczyłem się, że nie zawsze chodzi o cel, ale o to, jak się tam dotarło w pierwszej kolejności. Nauczyłem się, że życie prowadzone inaczej nie jest życiem mniej przeżytym. Każda praca, niezależnie od rodzaju, jest godna szacunku. Co za piękna rzecz. Proszę, dołączcie do mnie w gratulacjach dla mojego syna Jacka z okazji pierwszych czterech miesięcy w jego pracy. Jesteśmy z niego niezwykle dumni. Źródło: Carrie Cariello