Amerika'nın tek bir "Anglo-Amerikan Hristiyan kültürünün" organik ürünü olduğu iddiası, kuruluşun en önemli gerçeğini gözden kaçırıyor: Devrim "Anglo" kısmının reddedilmesi eylemiydi. Bağımsızlık Bildirgesi, İngiliz soyunun ya da miras alınan otoritenin bir kutlaması değildir. Bu kelimenin tam anlamıyla bir suçlamadır. Monarşi, kalıtsal yönetimi, parlamenter üstünlüğü ve hakların gelenekten, kan veya taçtan kaynaklandığı fikrini reddeder. Bunlar Anglo değerleriydi—ve Kurucular bu değerlerden kasıtlı olarak kopmuştu. Evet, Amerika Anglo ortak hukukunu miras aldı. Ancak ortak hukuk, Amerika'da yazılı anayasalar, yargı incelemesi, federalizm, sayılmış yetkiler ve uygulanabilir bireysel haklar yoluyla radikal şekilde yeniden işlendiği için dünyanın en gelişmiş hukuk sistemi haline geldi. İngiltere'de bunların hiçbiri yoktu. Ve bu yasal deney kapalı bir etnokültürel döngüde gerçekleşmedi. Bu, anayasal ilkeler için mücadele eden nesiller boyu avukatlar, yargıçlar ve düşünürler tarafından yürütüldü—bunların çoğu göçmen ya da göçmenlerin çocuklarıydı. Amerika'yı olağanüstü kılan şey, Kurucuların hangi etnik grup olduğu değil, ne inşa ettikleridir: yabancıları soy yoluyla değil, yasa yoluyla tek bir halka bağlayabilen bir sistem. Amerika'yı atalara indirge, Anayasa'yı folklora indirgenmiş olursunuz. Kurucular fikirlerinin evrensel olduğuna inanıyordu—yoksa onları böyle ilan etmek için her şeyi riske atmazlardı. Ve işte Amerika'da doğmamış olarak bilinen en büyük Amerikalılardan biri olan Marquis de Lafayette'in bir fotoğrafı.

TPUSA STRAW POLL, katılımcıların %90'ının tam bir göçmenlik moratoryumunu desteklediğini gösteriyor: