Ik heb een vrouw gezien die met één hand twee kinderen oppakt terwijl ze naar de trein rent. Er is een kracht in liefde die geen enkele sportschool ooit kan opbouwen. Ze is te laat en moe en niemand helpt haar, maar ze doet het toch. Ze zal dit jaren doen. Ze zal vergeten hoe het voelt om niet nodig te zijn. En dan, op een dag, zal ze zich dat herinneren. Op een dag zullen de armen die naar haar reikten, stoppen met reiken. En ze zal trots zijn. En ze zal leeg zijn. En ze zal wachten bij een telefoon die niet zo vaak rinkelt als ze doet alsof dat wel zo is. Laat die telefoon rinkelen.