Het probleem met modern leiderschap is dat velen van ons het eigenlijk nooit hebben ervaren. Ik realiseerde me dit pas toen ik het verschil van dichtbij zag. Waar ik vandaan kom (Europa), is het normaal om je regering te haten, en we voelen ons regelmatig behoorlijk beschaamd door de mensen die onze landen besturen. We zijn zo gewend dat de staat ons obstakels in de weg gooit dat we vergeten dat het eigenlijk de andere kant op zou moeten zijn. Nu ben ik in mijn derde jaar in El Salvador, en het is me volkomen duidelijk waarom de media regelmatig de prestaties van @nayibbukele kleineren. Hij laat mensen zich omdraaien en hun leiders vragen waarom zij niet de helft kunnen doen van wat hij doet met 2x, 3x, 20x de middelen. El Salvador is het bewijs dat criminaliteit en regressie een bewuste keuze van de staat zijn. Alles verandert wanneer je omgeving geleidelijk beter wordt. Je past je tijdshorizon, je risicobereidheid, je betrokkenheid bij de wereld om je heen onbewust aan. Publieke dienaren zouden de mensen moeten dienen, niet verwachten door de mensen gediend te worden. Degenen aan het roer moeten hun uiterste best doen, want hun werk bepaalt de kansen voor iedereen. Het feit dat dit uiterst zeldzaam is, maakt het niet minder waar; het betekent alleen dat als we het vinden, we het echt moeten grijpen.