Demoraliseerde linkse voetsoldaten reageren met pathos, niet met logos. Hun wereld arriveert vooraf geïnterpreteerd door een script van breuk en herstel: een vals onderdrukkend systeem en zijn handlangers, onterecht gemarginaliseerde slachtoffers, en een verlichte elite die "ontwaakt" is en daarom verplicht is om "het werk" te doen en het centrum af te breken. In dat kader wordt trauma zowel de credential voor wie als authentiek telt als de lijm die de groep bij elkaar houdt. Gevoel wordt bewijs. Pijn wordt autoriteit. Dat is waarom ze scannen op trauma en het uitvoeren: het signaleert erbij horen, handhaaft rang, controleert grenzen en houdt de verontwaardigingsmachine gevoed. En dezelfde trauma-logica wordt gebruikt voor groepscohesie: roer onrust op, bied betekenis en gemeenschap aan, bind mensen door een trauma-bandloop, en cash die loyaliteit uit als verplichte activisme, waarbij afwijking wordt behandeld als ketterij en compromis als medeplichtigheid. Collectief schaalt het op naar de destabiliserende massaverontwaardiging die je hier ziet.