Wat is de echte wisselkoers van de renminbi? Laatst zag ik dat iedereen het had over de waardestijging van de renminbi en de waardevermindering van USDT, waardoor hun vermogen in waarde daalt? Broeders, kijk gewoon naar het onderzoeksrapport, Dit is van het China Financial Forty Research Institute! Dit is van Bank of America In het rapport van CF40 hebben onderzoekers specifieke goederen en diensten van hoge frequentie consumptie door huishoudens geselecteerd en de prijzen op de Chinese en Amerikaanse markten één voor één vergeleken; in het onderzoek van Bank of America wordt vanuit een andere invalshoek gekeken, door calorieën, eiwitten, het bezit van duurzame goederen, woonomstandigheden en onderwijs, gezondheidszorg en andere resultaatindicatoren van diensten systematisch in kaart te brengen hoeveel Chinese huishoudens daadwerkelijk consumeren. Deze twee sets gegevens vormen een noodzakelijke aanvulling op elkaar. Neem voedsel als voorbeeld. PPP-herschatting splitst voedsel op in gedetailleerde items zoals brood en granen, vlees, zuivelproducten, fruit en groenten, en vergelijkt de marktprijzen direct. De prijs van gewoon wit brood van 500 gram in China is ongeveer 6–8 yuan, terwijl vergelijkbare producten in de VS ongeveer 18–22 yuan kosten; de prijs van rijst en andere granen in China ligt meestal tussen de 5–7 yuan per kilogram, terwijl de prijs van rijst in Amerikaanse supermarkten meestal tussen de 22–30 yuan per kilogram ligt. Kippenborst kost in China ongeveer 20–25 yuan per kilogram, terwijl het in de VS 50–65 yuan is; op deze zeer alledaagse voedselitems zijn de prijzen in China meestal 25%–40% van die in de VS. Als je alleen naar de prijzen kijkt, is het gemakkelijk om te denken dat "goedkoop komt door minder consumptie"; maar de kwantitatieve gegevens van Bank of America ontkrachten precies deze verklaring. Hun onderzoek toont aan dat de dagelijkse calorie-inname per hoofd van de bevolking in China al is bereikt en iets hoger is dan het niveau van Japan, en de eiwitinname is ook vergelijkbaar met Japan en aanzienlijk hoger dan in de meeste landen met een gemiddeld inkomen. Met andere woorden, op het meest fundamentele consumptiegebied van voedsel is er in China geen "weinig eten", maar is er, onder de voorwaarde van "niet weinig eten", sprake van een prijsstructuur die aanzienlijk lager is dan die in de VS. Het is juist in deze combinatie dat de uitgaven voor voedselconsumptie systematisch zijn verlaagd. In kleding, schoeisel en duurzame consumptiegoederen is de discrepantie tussen prijs en hoeveelheid ook duidelijk. PPP-herschatting toont aan dat Levi's jeans in China meestal 300–400 yuan kosten, terwijl ze in de VS 430–580 yuan kosten; Nike hardloopschoenen kosten in China ongeveer 500–700 yuan, terwijl de gebruikelijke prijs in de VS tussen de 860–1080 yuan ligt, en de prijzen in China zijn meestal 20%–40% lager. De conclusie van Bank of America aan de kwantitatieve kant is dat Chinese huishoudens in schoeisel, kleding, televisies, koelkasten, wasmachines, airconditioners en andere duurzame goederen per hoofd van de bevolking een bezit hebben dat meestal 50%–80% van dat in ontwikkelde economieën zoals Japan en Duitsland bedraagt. Onder deze omstandigheden is het bezit van huishoudelijke apparaten zoals televisies en koelkasten al dicht bij het niveau van ontwikkelde landen, en de penetratiegraad van mobiele telefoons is zelfs niet lager dan die in de VS. Dit betekent dat Chinese huishoudens niet minder uitgeven omdat ze "weinig kopen", maar dat ze, onder de voorwaarde van "niet weinig kopen", een lagere prijs per eenheid betalen. In de woonsector wordt dit structurele verschil verder vergroot. PPP-herschatting toont aan dat de prijsniveaus voor wonen in China ongeveer een derde zijn van die in de VS. Neem bijvoorbeeld de gemiddelde huurprijs voor een gewone twee-slaapkamerwoning in grote steden in China, die meestal tussen de 4000–6000 yuan ligt, terwijl de huurprijzen voor vergelijkbare woningen in grote steden in de VS meestal tussen de 2000–3000 dollar liggen, oftewel 1,4–2,1 duizend yuan. Wat betreft de kwantitatieve dimensie wijst het onderzoek van Bank of America erop dat de woningbezitgraad in China al meer dan 90% is, en hoewel de gemiddelde woonoppervlakte per hoofd van de bevolking nog steeds lager is dan in de VS, is deze al dicht bij het niveau van ontwikkelde economieën zoals Japan. Dit betekent dat Chinese huishoudens, met een veel lagere monetaire uitgave dan in de VS, niet lage fysieke omstandigheden hebben op het gebied van "wonen", en dit wordt in internationale vergelijkingen die zich op bedragen richten bijna volledig genegeerd. In de consumptie van diensten zoals gezondheidszorg en onderwijs is de discrepantie tussen prijs en hoeveelheid nog typischer. PPP-herschatting selecteert "gemiddelde ziekenhuisopnamekosten" als vergelijkbare indicator, die in China ongeveer 1100–1300 yuan bedraagt, terwijl deze in de VS ongeveer 3000 dollar is, wat meer dan 20.000 yuan is, en de prijs in China is slechts ongeveer 5% van die in de VS. In het onderwijs liggen de jaarlijkse collegegelden voor bacheloropleidingen aan openbare universiteiten in China meestal tussen de 5000–8000 yuan, terwijl de collegegelden voor openbare universiteiten in de VS meestal tussen de 10.000–20.000 dollar liggen. Als je alleen naar de prijzen kijkt, is het gemakkelijk om de conclusie te trekken dat "de uitgaven voor gezondheidszorg en onderwijs in China erg laag zijn"; maar de beoordeling van Bank of America op basis van resultaatindicatoren is dat de levensverwachting van Chinese inwoners al dicht bij die van Japan ligt, en de verwachte jaren van onderwijs ook ongeveer 90% van die in ontwikkelde landen bereiken. Dit betekent dat China niet door het verminderen van uitgaven voor gezondheidszorg en onderwijs lage uitgaven heeft gerealiseerd, maar dat het hoge dekking en hoge gebruikspercentages heeft bereikt onder extreem lage prijsvoorwaarden. In andere gebieden van de consumptie van diensten komt dit model herhaaldelijk voor. PPP-herschatting toont aan dat de prijzen in China voor transport, communicatie, catering en culturele en recreatieve activiteiten meestal 30%–60% van die in de VS zijn; en gegevens van Bank of America tonen aan dat het aantal binnenlandse toeristen, de frequentie van basiscommunicatie en de deelname aan dagelijkse diensten van Chinese inwoners aanzienlijk hoger zijn dan het niveau dat door hun gemiddelde consumptiebedrag wordt gesuggereerd. Wanneer prijs en hoeveelheid tegelijkertijd op tafel worden gelegd, wordt een feit dat lange tijd over het hoofd is gezien niet langer vaag: er is in China geen "algemene tekortkoming in consumptie". Integendeel, Chinese inwoners hebben in meerdere belangrijke levensdimensies al een consumptieniveau bereikt dat dicht bij dat van ontwikkelde landen ligt, maar dit alles gebeurt binnen een prijsstructuur die systematisch is verlaagd. Elke internationale vergelijking die alleen op basis van consumptiebedragen of op basis van niet voldoende gecorrigeerde PPP wordt gemaakt, zal onder deze structurele discrepantie automatisch de kloof tussen China en ontwikkelde landen vergroten. Op basis van de nieuwe prijsstructuur heeft het onderzoek de PPP-wisselkoers tussen China en de VS opnieuw geschat. Het resultaat is: de PPP-wisselkoers van de renminbi is ongeveer 2,41, in plaats van de 3,65 die momenteel door de Wereldbank wordt gebruikt. Dat wil zeggen, 5000 yuan is ongeveer gelijk aan 2100 dollar. Waarom wordt de statistiek van bedragen systematisch onderschat in de Chinese consumptie? De reden is niet ingewikkeld: consumptiebedrag = consumptiehoeveelheid × prijs. Wanneer een economie in fysieke consumptiehoeveelheid al dicht bij die van ontwikkelde landen ligt, maar de prijzen langdurig laag zijn, dan zullen alle vergelijkingen die op basis van bedragen zijn gemaakt automatisch "de waarde verlagen" van de levensstandaard. De reden dat de prijzen in China laag zijn, is niet het resultaat van één enkele factor, maar het resultaat van meerdere structuren die samenkomen. Ten eerste is er de structuur van de industrie. China heeft niet alleen lage prijzen voor enkele producten, maar bijna alle industrialiseerbare en schaalbare goederen en veel diensten bevinden zich in het lage prijssegment. Dit betekent dat het probleem niet ligt in enkele sectoren die "oververhit" zijn, maar dat het hele economische systeem aan de aanbodzijde een extreme schaalvoordeel heeft gevormd. Een complete toeleveringsketen verhoogt niet alleen de efficiëntie, maar blijft ook de marginale kosten verlagen en geeft dit kostenvoordeel door aan de consument door middel van concurrentie. Ten tweede is er de loonstructuur. China is geen "laaginkomensland", maar een economie met een extreem ongelijk loonverdeling, waarbij het mediane loon langdurig onderdrukt is. De arbeidsprijzen in veel basisindustrieën, diensten en de publieke sector zijn gezamenlijk verankerd op een laag niveau door systemen, concurrentie en demografische structuren. Dit maakt het moeilijk voor de prijzen van diensten - vooral voor niet-verhandelbare goederen zoals gezondheidszorg, onderwijs, catering, onderhoud en zorg - om te stijgen. Ten slotte is er de wisselkoers. De renminbi is niet volledig geinternationaliseerd, en de wisselkoers is geen gemarkte uitdrukking van de consumptiekracht, maar weerspiegelt meer de beperkingen van de kapitaalrekening, de exportcompetitiviteit en de macro-economische stabiliteitsdoelen. Wanneer de binnenlandse consumptiekracht van een land niet kan worden geëxtraheerd door kapitaalstromen, wordt zijn valuta van nature ondergewaardeerd. Deze drie factoren vormen samen een stabiel maar vervormd driehoek: industriële efficiëntie wordt door prijzen geabsorbeerd, de waarde van arbeid wordt samengedrukt, en de koopkracht van de valuta wordt binnenlands vergrendeld. Daarom, terugkomend op de oorspronkelijke vraag: hoeveel dollar is 5000 yuan eigenlijk waard? De reden dat deze vraag recentelijk herhaaldelijk is gesteld, wijst op een feit: mensen zijn zich ervan bewust geworden dat het antwoord dat de nominale wisselkoers geeft, ernstig in strijd is met de dagelijkse ervaring. Als een inwoner van een Chinese stad 5000 yuan betaalt voor een maand basislevensonderhoud: voedsel, transport, communicatie, basisgezondheidszorg, aanvullende uitgaven voor onderwijs van kinderen, binnenlandse reizen en dagelijkse diensten, dan is de levensinhoud die hij krijgt in de VS vaak 1500–2000 dollar nodig om te dekken. Maar als deze 5000 yuan wordt gebruikt voor internationale vliegtickets, hotels in het buitenland, luxe merken, wereldwijd geprijsde software-abonnementen of high-end elektronische producten, dan daalt de koopkracht snel, dichter bij 700–800 dollar. Dit is niet de "schommelingen" van de renminbi, maar het bestaan van twee prijsstructuren: één is de lage prijswereld gebaseerd op het Chinese lokale aanbod; de andere is de wereld van geglobaliseerde goederen die in dollars zijn geprijsd. Oorspronkelijke auteur: gkn cnyz Overgenomen van Zhihu