Mel Gibson, Malibu'daki evini Ocak 2025'teki yıkıcı LA yangınlarında kaybettikten sonra, saf bir inançla açılıyor: "Sanki soyunup başka bir şeye hazırlanıyormuşum gibi hissediyorum... Güçlü Tanrı'nın beni büyük bir şey yapmaya hazırladığını hissediyorum." Şöyle düşünür: Tanrı verir, Tanrı alır—biz gireriz ve hiçbir şeyle çıkarız. Ama "önce Tanrı'nın krallığını ara, her zaman iyi olacaksın. İhtiyacın olanı alacaksın." Babasının en sevdiği pasajı (Matta 6) yineler: "Tarladaki çiçeklere bak... Havadaki kuşlara bak. Yemek alıyorlar. Giyiniyorlar." Endişelenmeyi bırak—hepsi geçici. Röportajda kaybı tuhaf bir nimet olarak görüyor: arınma, daha büyük çağrılara odaklanmasını sağlayan bir arınma (örneğin yaklaşan Resurrection of the Christ devam filmi gibi). Bazen tamamen kayıp gibi hissettiren şeyin aslında hazırlık olduğunu güçlü bir hatırlatma. Zor zamanlarda, hiç kendinizi soluk hissettiniz mi—ama bunun anlamlı bir şeyin yolunu açtığını fark ettiniz mi? Sizin için büyümeye ya da amaca yol açan bir "elinden alınmış" an nedir?