Moim zdaniem nadszedł czas, aby zrezygnować z terminu "vibe coding." W tym momencie nie opiera się to na wibracjach wcale. Zarządzanie agentami, kierowanie ich w odpowiednim kierunku, udzielanie dokładnych informacji zwrotnych, pomoc w wyjściu z impasu. Powinniśmy to nazywać "pilotowaniem" LLM. Tak, są piloci, którzy po prostu naciskają przycisk tempomatu i obsługują łatwy lot, ale są też piloci, którzy potrafią wydobyć znacznie więcej z tej samej maszyny—subagenci, umiejętności, planowanie, koordynowanie wielu agentów w tym samym kodzie, rozwiązywanie konfliktów, nadzorowanie wielu projektów jednocześnie itd. Kiedy mówisz "zrobiłem to w vibe coding," sugeruje to, że cała agencja była w LLM—zatraca to twoje własne autorstwo. Sam termin został stworzony, aby dać przyzwolenie na brak powagi, aby uzasadnić ignorancję w rzemiośle. "Wiem, że to niegrzecznie programować w ten sposób, ale jeśli po prostu to zaakceptujemy?" Ale to nie jest bardziej prawdziwe niż dla pilota, który użył swojego skomplikowanego sprzętu do lądowania samolotu. To nie jest "vibe flying." Prawie wszystko będzie teraz "vibe coded," ale agencja programisty po prostu wzrasta do wyższego poziomu abstrakcji. W terminologii Karpathy'ego przeszliśmy od programowania w asemblerze, do programowania w językach wyższego poziomu, a teraz do programowania w języku naturalnym. Ale pojęcie autorstwa przetrwa. Dlatego uważam, że powinniśmy mówić "pilotowałem Claude'a, aby to zbudować." Tak wygląda przyszłość inżynierii oprogramowania. Nasz język dla tego musi się dostosować. @karpathy

Aby rozszerzyć tę metaforę, to tak, jakby programista powiedział: "Python to napisał." Nie, to ty to napisałeś. Nie napisałeś kodu asemblera, a kod asemblera prawdopodobnie byłby dla ciebie niezrozumiały. Ale tak właśnie teraz pisze się programy. Akt programowania dostosowuje się do wyższych poziomów abstrakcji. Dziwnie jest mówić "Zaprogramowałem to w Claude" lub nawet "z Claude", ale pilotowanie IMO jasno określa twoją relację z maszyną.