Ik werd gisteren gevraagd om een oude vriend van me te helpen verhuizen. We zijn allebei begin dertig, maar hij heeft al 5 kinderen en een vrouw. Ik koos een route die carrière en geld prioriteert, terwijl hij besloot om de gezinsroute te volgen. Ik kan me geen leven voorstellen waarin ik voor een bijna minimumloon werk, in een oude auto rijd en alleen maar leef om mijn gezin te ondersteunen, maar hij houdt ervan. De vreugde die hij heeft wanneer hij zijn salaris uitgeeft aan de kleren of speelgoed van zijn kinderen is vergelijkbaar met de eerste verjaardag van een jong kind. Het is alsof hij weer een kind is. Het punt dat ik probeer te maken is dat iedereen zijn eigen speciale ding heeft dat hen vreugde of vervulling brengt. Ook heb ik dit verhaal gestolen van een klein account op X voor betrokkenheid.